EXRA-koor

Zingen in het AZC

 

Afgelopen 15 januari hebben wij – de leden van het Exra-koor – gezongen in het AZC Azelo. Vanuit de parochie was gesproken met mensen van het AZC; om koren te laten zingen en zo in contact te komen met de mensen die in het centrum verblijven.

Natuurlijk vonden we het wel spannend: want wat is het voor iets? Je komt nu eenmaal niet dagelijks in een AZC. Wat voor mensen wonen daar? Komen er wel mensen luisteren? Zitten ze wel te wachten op ons en ons gezang?

Vijftien januari was het dus zover! Met ongeveer het voltallige koor waren we er!

Een grote zaal, een groot podium, veel stoelen en een bar voor koffie en thee. Even wat onwennig, maar langzaam druppelden er mensen binnen, mensen van allerlei komaf, jong en oud, mannen en vrouwen, alleen en in groepjes.

Pastor Hélène stelde ons voor en gewoon beginnen met zingen dan maar.

Na elk lied kwam er applaus, kinderen dansten en dirigeerden mee, anderen luisterden met een glimlach. Erik, onze dirigent, vertelde in het Engels iets over de betekenis van de liedjes en de mensen in de zaal konden de teksten ook meelezen.

Na in de pauze wat met verschillende mensen gepraat te hebben, begonnen er ook mensen mee te zingen. Je zag mensen genieten van de muziek. Dat was ook zoals Erik vertelde, de gedachte achter de avond; muziek is een universele taal, muziek verbindt.

Na het laatste liedje, de toegift Imagine, raakten we weer met verschillende mensen aan de praat. En dat was behoorlijk indrukwekkend: hoe ongelooflijk de verhalen, de situaties van mensen; vanuit je huis, je thuisland te vluchten in de hoop ergens veilig te kunnen zijn en dan met allerlei andere, onbekende mensen in zo’n opvang te wonen, en dan weer verplaatst te worden naar de volgende plek en daar maar weer wachten wat er dan komt. Zo graag iets willen doen, maar zo weinig kunnen en mogen doen. Altijd muziek te hebben gemaakt, maar je nu zo ongelukkig voelen, nog te onzeker, om weer muziek te kunnen maken. Sommige mensen waren helemaal alleen, sommigen met het hele gezin. Sommige mensen waren al meerdere jaren in Nederland, anderen waren er pas net. En ze kwamen uit allerlei verschillende landen; Syrië, Irak, Eritrea, Palestina, Oekraïne. Allemaal in afwachting van …. . Hopen op een veilige plek, op een vaste plek, of ooit weer terug te kunnen naar je thuisland, ooit weer ergens iets op te kunnen bouwen? En dan in alle ellende en onzekerheid op een donkere en koude vrijdagavond in Azelo komen luisteren naar wat liedjes van een koor. Het was een zeer bijzondere avond, een leerzame avond, een avond om weer even te beseffen hoe goed wij het hebben en dat we in zulke kleine dingen iets kunnen betekenen voor een ander. Een avond waar we nog lang over hebben doorgepraat, een avond zeker voor herhaling vatbaar!